طراحی، ساخت و بهره برداری از خطوط مدرن تولید مواد منفجره بسیار فراتر از طرح های ساده فنی است. آنها دهه ها فعالیت صنعتی را در بر می گیرند که با هزینه های گزاف به دست آمده اند و عمیقاً در صنعت جا افتاده اند. این در درجه اول در درک ماهیت ریسک، "قوانین آهنین" عملکرد مهندسی، و شکل دادن به فرهنگ مدیریت منعکس می شود.
I. احترام مطلق برای ریسک: نقطه شروع همه تجربیات
اساسی ترین تجربه از احترام مطلق به خواص خطرناک مواد منفجره ناشی می شود. تجزیه و تحلیلهای بیشماری تصادف نشان میدهد که خطرات آنها "غیر-قابل مذاکره است." هرگونه سهل انگاری در مورد انرژی برانگیختگی گرما، اصطکاک، ضربه یا الکتریسیته ساکن، هرگونه انحراف جزئی در پارامترهای فرآیند، یا هر گونه (ذهنیت قمارباز) در مورد احتمال وقوع "حوادث" می تواند منجر به بلایای جبران ناپذیر شود. بنابراین، تجربه اولیه ایجاد یک طرز فکر «صفر-ریسک» است: یعنی عدم پذیرش «ایمنی مطلق»، بلکه تنها به دنبال کاهش ریسک تا پایینترین سطح قابل قبول از طریق روشهای سیستماتیک است. این حس عمیق هیبت، پایه روانی و فرهنگی است که همه رویه های ایمنی بر آن جدی گرفته می شود. II. "قوانین آهنین" تمرین مهندسی: فضا، انزوا، و افزونگی درس های آموخته شده از حوادث غم انگیز مستقیماً اصول اصلی طراحی مهندسی را شکل داده است که به "قوانین آهنین" خدشه ناپذیر تبدیل شده اند:
1. فاصله ایمنی خط حیات است: "فاصله ایمنی خارجی" و "حداقل فاصله مجاز داخلی" که باید بین کارخانه و تاسیسات اطراف و بین فرآیندها حفظ شود، نشان دهنده هزینه فضایی است که با تلفات جانی و مالی بی شماری مشخص می شود. هرگونه تجاوز یا فشاری دعوت به فاجعه است.
2. محدودیت کمی یک محدودیت سخت است: محدود کردن دقیق حداکثر مقدار مواد منفجره ذخیره شده در هر فرآیند و کارگاه روش اساسی برای کنترل مقیاس حوادث در منبع است. "کاهش" رویکرد اصلی برای بهبود ایمنی ذاتی در نظر گرفته می شود.
3. جداسازی وسیله اساسی است: این شامل جداسازی فضای فیزیکی، انزوا{1}}عملکرد انسان، و جداسازی بین فرآیندهای خطرناک مختلف است. به طور خاص، طراحی و کاربرد "محفظه های ضد انفجار" و "خاکریزهای خاکی محافظ" حکمت مهندسی "محدود کردن پیامدهای حوادث را به یک منطقه محلی" نشان می دهد. 4. افزونگی و قفل شدن "فیوز" هستند: تجهیزات حیاتی و سیستم های ایمنی باید به صورت اضافی پیکربندی شوند، و هر گونه ناهنجاری در پارامترهای فرآیند حیاتی (دما، فشار، سرعت جریان) باید باعث خاموش شدن خودکار اینترلاک شود. تکیه بر سخت افزار قابل اعتماد و پاسخ های برنامه خودکار، به جای مداخله انسانی، ارزشمندترین تجربه اتوماسیون است.
III. هسته فرهنگ مدیریت: سیستم ها، نظم و انضباط، و "ضد{1}}عادات"
در سطح مدیریت، یک سیستم تجربه منحصر به فرد و دقیق شکل گرفته است:
1. قدرت سیستم از فرد بیشتر است: تکیه بر قوانین و رویه های سختگیرانه (مانند پرسنل ثابت، موقعیت های ثابت، مقادیر ثابت و بازرسی های گشتی)، به جای تجربه فردی و احساس مسئولیت. تمام عملیات باید "بر اساس قوانین و مقررات" باشد.
2. نظم و انضباط بسیار مهم است: مقرراتی مانند حذف الکتریسیته ساکن و پوشیدن لباس ضد الکتریسیته ساکن قبل از ورود به مناطق خاص، فقط استفاده از ابزار مسی، و ممنوعیت اکیداً حمل منابع آتش، نظمی آهنین برای مبارزه با اینرسی غریزی و تصادفی است.
3. حساسیت شدید به "ناهنجاری ها": پرورش همه آگاهی کارکنان و تعهد گزارش در مورد هر گونه "ناهنجاری" جزئی مانند صدا، بو، دما و لرزش تجهیزات. کاهش تصادفات احتمالی در جوانه، مقرون به صرفه ترین{2}}سرمایه گذاری ایمنی است.
4. تمرین و تمرین مستمر: از طریق تمرینات اضطراری واقعی و مکرر، روشهای پاسخ صحیح به حافظه عضلانی تبدیل میشوند و تضمین میکنند که اقدامات صحیح به صورت ناخودآگاه در شرایط اضطراری انجام میشود.
IV. تکرار فناوری و مفاهیم: از "ترمیم پس از حصار" تا "ایمنی ذاتی" تاریخ صنعت خود تاریخچه ای از تجربه در حال تکامل است. از تمرکز اولیه بر-بهسازی پس از حادثه گرفته تا تأکید امروزی بر پیشگیری و طراحی «ایمنی ذاتی»{3}}یعنی حذف یا کاهش اساسی خطرات از طریق جریانهای فرآیند (مانند چاشنی-حساسیت آزاد،-امولسیونسازی{5}فشار پایین)، اتوماسیون{101} و اتوماسیون{3}}. تکنیک ها، به جای اتکای صرف به مدیریت و حفاظت. این تغییر از حالت منفعل به فعال، از «مدیریت رفتار» به «تغییر سیستم»، نشاندهنده بالاترین شکل انباشت تجربه است.
به طور خلاصه، تجربه خطوط تولید مواد منفجره یک "راهنمای بقا" است که با درس های آموخته شده در مورد چگونگی همزیستی با خطرات بسیار بالا نوشته شده است. با شروع درک عمیق از ویژگیهای خطرناک «اشیاء»، به مقررات مهندسی سفت و سخت در مورد «فضا»، «کمیت» و «انزوا» تبدیل میشود، و در محدودیتهای انضباطی سختگیرانه بر رفتار و آگاهی «مردم» درونی میشود و در نهایت به «نوآوریهای فنآوری مستمر در پیگیری ایمنی خود» تبدیل میشود. ارزش این تجربیات نه تنها در تضمین توسعه ایمن خود صنعت، بلکه در ارائه یک الگوی ارزشمند برای کنترل ریسک برای سایر صنایع پرخطر است.
